Նամակ մը Քեզ համար

Մի նամակ կա Քեզ համար

Ինչ լավ է, քեզ համար նամակ կա այսօր: Այն մի մեծ նամակ է, այնքան մեծ, որ քեզ համար անկարելի է դրա ընթերցումը այսօր վերջացնել:

Այն հստակ հասցեագրված է քեզ և շատ հեռվից է գալիս՝ արտասահմանից:

- Չինաստանի՞ց կամ Ավստրալիայի՞ց:

- Շատ ավելի հեռվից:

- Ստրատոսֆերայի՞ց:

- Դե՛ռ ավելի հեռվից:

- Լուսնից կամ Մարսի՞ց կամ Վեներայի՞ց կամ նույնիսկ բևեռային աստղի՞ց:

- Ավելի՛ հեռվից:

- Լավ, ասեմ որտեղից է գալիս քո նամակդ: Այն գալիս է մի երկրից, որտեղ գիշեր երբեք չկա, որտեղ ոչ բժիշկ, ոչ էլ հիվանդանոցի կամ գերեզմանոցի կարիքը չկա, որտեղ հավիտենական տոնակատարություն է տոնվում:

- Այս նամակը գալիս է երկնային երկրից:

- Այն ո՞ր քաղաքից է:

- Երկնային Երուսաղեմից:

- Ո՞րն է փողոցի անունը:

- Ոսկե փողոց:

- Ո՞ր տունը:

- Հոր տունը, բազմաթիվ առանձնասենյակներով:

- Ի՞նչ է ուղարկողի անունը:

- Ամենակարող Աստված:

- Նա գիտի քեզ, Նա սիրում է քեզ:

- Նա, քեզ մի երկար ու հիանալի նամակ գրելու նեղությունն է կրում:

- Նա ճշտորեն գիտի թե որտեղ ես ապրում և այս նամակը անձնապես քեզ է հասցեագրված:

Մի հիանալի նամակ

Մի անգամ, մեկը ինձ քսան էջանոց մի նամակ գրեց: Այն իսկապես ինչ որ բան էր, սակայն այս նամակը որ դու ստացար մոտավորապես 1200 էջ ունի:

Դեռևս դու արդեն հասկացար: Այս նամակը Աստվածաշունչն է:

Բայց Աստվածաշունչը երկնքի՞ց է գալիս:

Այո, իսկապես այնտեղից է:

Հիմա ես լսում եմ, որ դու ասում ես՝ «Դա ճիշտ չէ, քանի որ այն գրված է մարդկանց կողմից, տպված է Ամերիկայում կամ Անգլիայում և տարածվում է Աստվածաշնչի ընկերությունների կողմից»:

Դա ճիշտ է, սակայն Աստվածաշնչի ընկերությունը որտեղի՞ց է ստանում խոսքերը:

Նրանք գալիս են Իսրայելից՝ ավետյաց Երկրից: Այդտեղ են ապրել այն մարդիկ, որոնք գրել են Աստվածաշունչը:

Լավ, ուրեմն Աստվածաշունչը Իսրայելի՞ց է գալիս և ոչ թե երկնից:

Շատ բարի, բերեմ մի օրինակ: Մի ադմինիստրատոր պաշտոնյա նստում է իր գրասենյակում: Նա իր քարտուղարուհուն մի նամակ է թելադրում: Իսկ նա իր պետի թելադրած ամեն ինչ, բառ առ բառ, գրի է առնում: Մի ժամ հետո նա ավարտում է նամակի տպագրությունը և ադմինիստրատորը ստորագրում է այն: Ապա նամակը առաքվում է:

Այժմ ես քեզ մի հարց տամ: Նամակը փաստորեն ո՞վ գրեց, ադմինիստրատորը թե՞ քարտուղարուհին:

Մեկը, դրա մասին առանց մտածելու կարող է ասել «Քարտուղարուհին»:

Սակայն որևե խելոք մարդ կասեր «Ադմինիստրատորը, քանի որ նամակը նա թելադրեց»: Քարտուղարուհին միայն այն գրեց, ինչ պետը ուզում էր որ նա գրի:

Այժմ, նայիր, Աստվածաշնչի հետ բացարձակապես նույնն է: Մարդիկ, որոնք Աստվածաշնչի գրքերը գրեցին, գրելիս Աստծո ձայնն էին լսում: Այսպիսով, նրանք բառ առ բառ գրեցին ամեն մի նամակը այնպես՝ ինչպես Աստված ուզում էր, որ նրանք գրեն: Այս հաշվով, Աստվածաշունչը մի նամակ չէ այն գրող մարդուց, այլ այն դառնում է իսկապես Աստծուց ուղարկված և մեզ ուղղված՝ այդ թվում նաև քեզ: Նրանք իրենց սրտում ընկալեցին Աստծո ձայնը և ապա գրեցին: Կարող է դու այն ավելի լավ հասկանաս, եթե համաեմատես երաժշտական գործիքի նվագի հետ: Ինչպե՞ս են գեղեցիկ մեղեդիները առաջանում շեփորի վրա: Միայն նվագողի գործիքի մեջ փչելովը: Այդպես էլ Աստված Իր Խոսքը լուսաբանեց մարդկանց մեջ, որոնք Իրեն ծառայողներ էին: Աստծո շունչը՝ Նրա ձայնը, Նրա Սուրբ Հոգու ձայնը իրանց սրտերում էին: Եվ այս միջոցով, նրանք ստանում էին բառերը: Աստվածաշնչի գրողները վերածնված էին Աստծո շնչով, նրանք Սուրբ Հոգիով էին շարժվում: Մենք նույնպես ասում ենք՝ նրանք ներշնչված էին (գրականորեն նշանակում է ներս շնչված):

Ձայնագրիչի (մագնիտոֆոնի) հնարքը

Իմ մի բարեկամը երաժիշտ է և կարող է երաժշտական շատ գործիքների վրա նվագել: Իր ձայնագրիչի միջոցով մի շատ հետաքրքիր հնարք է կատարում:

Նա ինձ պատմեց՝ «Նախ ես նվագում եմ հոբոյի վրա և ձայնագրում եմ սոպրանոն: Ապա նույն ժապավենի վրա ձայնագրում եմ ալտը, առանց ջնջելու առաջին գրվածը: Այս ձևով գործիքների ձայները իրար վրա ձայնագրելով հասնում եմ մինչև ամենացածր բասը: Այժմ, այդ ժապավենի վրա ձայնագրված կան ութը գործիքների ձայները: Ուզու՞մ ես արդյունքը լսել»:

Երբ այն հնչեց, ես լսեցի մի լավ կատարում ունեցող նվագախմբի: Ես տակավին իսկությունը չհասկանալով հարցրեցի· «Սա ո՞ր նվագախումբն է»: Բարեկամս ծիծաղեց և ասաց· «Դա ես եմ, առանձին»:

Այն գերազանց էր, մի ամբողջական նվագախումբ, կազմված միայն մի մարդուց, որը տարբեր գործիքների վրա է նվագում առանձին-առանձին: «Լսիր» ասեց բարեկամս, «Ես գիտեմ մեկին, որին հաջողվել է նույն ժապավենի վրա ձայնագրել 30 երաժշտական գործիքների ձայները: Դա մի ամբողջական սիմֆոնիա էր, շատ գործիքների կատարումով, սակայն կատարողը միայն մեկ երաժիշտ էր»: Այս արվեստագետը իր շունչը ներդրել՝ փչել էր տարբեր շատ գործիքների միջոցով:

Ճիշտ այդպես է նաև Աստվածաշնչի հետ: Այն գրված է 40 տարբեր գրողների կողմից, այսինքն 40 գործիքներ, բայց բոլորն էլ հոգեշնչված էին Մեծ Արվեստագետի՝ Ինքը Աստծո կողմից: Նա Իր Շունչը, որպես հոգեշնչող Հոգի փչեց այդ 40 գործիքների մեջ:

Սա Աստվածաշնչի Հրաշքն է:

Սա մարդկանց ձայնը չէ, այլ Իրենը՝ Բարձրյալ Աստծո ձայնը:

Այս նամակը պարունակում է՝

Փողոցի ու տան համարը՝

Աստվածաշունչը ասում է· «Ես գիտեմ ... որտեղ դու ապրում ես» (Հայտ. 2գլ.):

«Դու գիտես իմ նստելն ու ելնելը, իմ խորհուրդը հեռվից կիմանաս, իմ շավիղն ու պառկելս կքննես, ու իմ բոլոր ճամբաները գիտես: Որովհետև իմ լեզվի վրա բնավ խոսք չկա: Ահա ով Տեր, Դու ամեն ինչ գիտես: Իմ ետևից ու առաջից ինձ պաշտպանեցիր» (Սաղմոս 139):

Կարո՞ղ է ավելի ճշգրիտ հասցե լինել:

Ոչ, սա շատ ավելի անհատական է, քան լավագույն հասցեն: Սա արտաքին մարդու հասցե չէ այլ քո սրտի հասցեն:

Մականունը և Քրիստոնեական անունը՝

Աստվածաշունչը քեզ անվանում է՝ Մեղավոր (Հռոմ. 5գլ. 8խ.)

Դու դատված ես որպես մեղավոր:

Աստծո առաջ ամբողջ աշխարհը հանցավոր դարձավ (Հռոմ. 3գլ. 9-12խ.):

Ներսից, մարդկանց սրտից են սկսում չար խորհուրդները, անառակությունը, գողությունը, ագահությունը, ....... (Մարկոս 7գլ.)

Այս բաները սրանից հստակ կարո՞ղ են նշվել:

Դա գրեթե անհնար է:

Բայց դա քո անունն է, քո սրտի անունը:

Դատավորի վճիռը

Ուրեմն Աստծո նամակը դատաստանի վճի՞ռն է:

Այո, իսկապե՛ս: Սարսափելի է, բայց ճշմարիտ:

Նա գիտի քո կատարած բոլոր չարությունները: Քո բոլոր մեղքերի համար դու դատապարտված ես բանտարկության և Աստծո բանտը այն կրակն է որը բոլորովին պիտի չհանգչի: Մի պահ մտածիր այդ մասին, թէ դա ինչ սոսկալի է:

Դու հասկանու՞մ ես, որ դու ինքդ ես արժանացել դրան: Սակայն եթե մեկը ազնվորեն ցանկանա խոստովանել՝ թե ես Աստծո առաջ հանցավոր եմ և կորած, ապա նրա համար լավ լուրեր կան:

Ողորմություն և արդարացում

Քրիստոս խաչվեց, մահվան հասցրվեց, սպանվեց մարդկանց կողմից:

Սակայն մինչ Աստծո Որդին կախված էր խաչի վրա, Նա պատժված էր Աստծո կողմից: Հանցավո՞ր էր Ինքը: Ո՛չ, բացարձակապես ո՛չ: Նա անբիծ էր ու մաքուր:

Ուրեմն, Նա ինչու՞ լքվեց Աստծո կողմից: Նա ինչու՞ պետք էր մեռներ: Նա այդ հոժարակամ արեց մեզ փրկելու համար: «Մեր խաղաղության համար, պատիժը Նրա վրա դրվեց» (Եսայի 53գլ.):

Ավելի քան 1000 խոստումներ

Ավելի քան 1000 խոստումներ.

Սա Սրբազան Նամակի՝ Աստվածաշնչի հիմնական թեման է՝.

1. Դու վատ ես և Աստված քեզ պետք է դատապարտի:

2. Սակայն Աստված սեր է (1 Հովհ. 4գլ. 8խ.) և ուզում է ներել քո բոլոր մեղքերը: Նա այդ կարող է անել, որովհետև կա մեկը՝ Իր Որդին, Տեր Հիսուս Քրիստոսը, որը մեղավորների փոխարեն պատիժը Իր վրա վերցրեց, այսպիսով վճարելով նրանց պարտքը, մի փաստ որը կիրառելի է որևե մեկի համար, ով Աստծո առաջ ազնվորեն կխոստովանի իր հանցանքը, և կհավատա, որ Փրկիչը իր համար ամեն ինչ վերջացրել է խաչի վրա:

Հազարից ավելի խոստումների հսկա հարստություն է տրվում ամեն մեկին, ով ցանկանում է ընդունել Նրան:

Ո՞րն է քո պատասխանը երկնքից եկած այս նամակին:

Ինչ են ասել մեծ մարդիկ

Գյոթե՝

«Եթե ես բանտարկվեի և ինձ թույլատրեին ինձ հետ վերցնել միայն մեկ գիրք, ապա ես կնտրեի Աստվածաշունչը»:

Լութեր՝

«Աստվածաշունչը ոչ հնություն է, ոչ էլ ժամանակակից, այն հավիտենական է»:

Պրոֆ. Բետտեքս՝

«Աստվածաշունչը մի գիրք է, որ պատասխանում է երեխայի հարցերին և ծաղրում է իմաստունների իմաստությունը»:

Վոլտեր Սկոթը, Բրիտանացի մի անվանի գրող է և հեղինակ է աշխարհահռչակ մեծ թվով գրքերի: Իր մահվան անկողնում. ավագ որդուն ասեց. «Տո'ւր ինձ գիրքը»: Տղան հարցրեց թե հայրը ո՞ր գիրքը նկատի ունի: Սկոտը պատասխանեց. «Կա միայն մի գիրք, որը կարելի է «Գիրք» անվանել՝ Դա Աստվածաշունչն է»:

Սպրջըն, Աստվածաշունչը կարդաց 100 անգամ և ասեց. «Երբ այն կարդում էի հարյուրերորդ անգամ ես Աստվածաշունչը շատ ավելի գեղեցիկ գտա քան առաջին անգամը»:

Ինչպես ենք ստանում Աստվածաշունչը

5000 տարիներ առաջ, մարդիկ նամակներ չեն գրել թանաքով և թղթով և ոչ էլ այբուբենի տառերով: Այդ ժամանակ կիրառվում էին սեպագիր նշաններ: Ամեն մի վանկ ուներ իր նշանը:

Ասորեական և Բաբելոնական սեպագրերից երեք տողեր, որոնք նշանակում են՝ «Ես եմ Նաբոպոլասարի ավագ որդի, Բաբելոնի արքա, Նաբուգոտնոսորը»:

Այս նշանները կամ փորագրվում են քարի վրա, կամ էլ փորագրվում են կավի վրա, որը հետագայում թրծվում էր:

Քաղաքներ, որոնք շատ վաղուց կործանվել և թաղվել են անապատի ավազների տակ, պեղվեցին և հազարավոր կավե տախտակներ և մարմարյա կոթողներ գտնվեցին, որոնց վրա սեպագիր արձանագրություններ կային:

Եգիպտացիները գրության մի տարեց ձև հնարեցին, որը կոչվում էր գիերոգլիֆներ, որոնցմով գրված արձանագրություններ գտնվեցին բուրգերի մեջ:

Մեծ ջանքերից հետո, հնեաբաններին վերջապես հաջողվեց վերածնել մարդկության ամենահին լեզուները:

Ուշ դարերում, բացի կավից, քարից ու փայտից, որպես գրելու նույթ օգտագործվում էր պապիրոսի նյութից պատրաստված թուղթը: Ավելի ուշ, օգտագործվում էր մագաղաթթը (կենդանու մորթուց հատուկ պատրաստված):

Սկզբում մարդիկ գրում էին գալարների վրա, որովհետև դեռ գտնված չեր առանձին թերթիկներից գիրք կազմելու եղանակը:

Մովսեսը, Աստվածաշնչի առաջին գրողն էր: Մի քանի տեղ կարդում ենք, որ Աստված նրան հանձնարարեց գրել մի գիրք (այսինքն՝ գալար) պատահած բաների մասին:

Իսրայելի ժողովրդին արտոնություն էր տրված Աստվածաշնչի տարբեր գրքերը հավաքելու և ապահով պահպանելու: Քրիստոսի ծննդից 400 տարի առաջ Հին Կտակարանը լիավարտ էր: Այն գրված էր Եբրայերեն լեզվով: Որոշ հակիրճ հատվածներ գրված էին Արամական լեզվով:

Տեր Հիսուսի աշխարհ գալուց հետո գրվեցին Նոր Կտակարանի գրքերն ու նամակները և դրանք գրվեցին Հունարեն, որովհետև տվյալ ժամանակաշրջանում այդ էր համաշխարհային լեզուն:

Փառավոր Տեր Հիսուս Քրիստոսի հարությունից մոտավորապես 100 տարի հետո Նոր Կտակարանը լիավարտ էր:

Մովսեսը ապրեց Տեր Հիսուս Քրիստոսից 1500 տարի առաջ, և այսպիսով կարելի է ասել, որ Աստվածաշունչը գրվեց 1600 տարիների ընթացքում: Այս շրջանում գրվեցին նաև այլ գրքեր, որոնք չէին պատկանում Աստծո Խոսքին:

Ինչպե՞ս գիտենք:

Հավատացյալները, Աստծո Հոգու առաջնորդությամբ հասկանում էին, թե ո՞ր գրքերը պատկանում էին Աստվածաշնչին և որոնք ոչ: Քրիստոնյաները գիտեին ինչպես տարբերել կանոնական (այսինքն՝ իսկական) և անվավեր (այսինքն՝ անիսկական) գրքերը իրարից:

Որոշ անվավեր գրքեր արժեն կարդալ, սակայն ուշադիր ընթերցողը անմիջապես պիտի նկատի, որ սա տարբեր է Աստվածաշնչից. Այնտեղ ֆանտաստիկ պատմություններ, զվարճալի բաներ ու սխալներ կան: Այսպիսի բաները Սուրբ Գրության մեջ չպետք է լինեն: Աստծո Խոսքը եկեղեցվո հայրերի ժողովով կամ խորհուրդներով չի հավաքված, այլ Բարձրյալ Աստծո առաջնորդությամբ:

Մոտավորապես 500 տարի առաջ, տպագրության արվեստը փոխեց աշխարհը: Առաջներում եթե մեկը ուզենար Աստվածաշունչը ունենար, նա այն պետք է արտագրեր: Սա երկար էր տևում և շատ թանկ էր արժենում: Մեկը գնում էր ձեռագիրը և այն ուշադիր արտագրել տալիս: Այս անելիս շատ դժվարություններ էին առաջանում: Արտագրության սխալներ էին լինում: Տարիներ հետո այս օրինակներից ուրիշներ էին արտագրում այդ ընթացքում չնկատելով կատարած սխալները և երբեմն նոր սխալներ էին արվում հաջորդ արտագրությունների ժամանակ: Դրա համար անհրաժեշտ էր ձեռք բերել հնագույն ձեռագրերը, որովհետև ինչքան մոտենանք բնագրերին, այնքան ապահով կլինենք, որ ավելի անաղավաղված գիր կունենանք:

Ինչպես վայրի արևմուտքում

Անապատում մի խորհրդավոր գիշեր էր: Մերթ մերթ ոռնում էին շնագայլերը: Ավազաթմբերի վրայով մի քարավան էր գալիս ու անցնում թփերի մոտով:

Քարավանի առաջնորդները՝ երկու արաբներ, ամեն մեկը երկուական խոշոր ատրճանակներ ունեին իրենց պատյանների մեջ, որովհետև բեդուին ցեղերը պատերազմում էին իրար հետ: Իրենց մոտիկից հետևում էր մի եվրոպացի:

Հանկարծ հրաձգություն լսվեց: Քարավանը մտել էր անապատի ժողովրդի կռվի շրջանները: Հրացանի կրակոցի ձայնից հետո մարդիկ իրենց թամբերից ցատկելով վերցրեցին իրենց ատրճանակները: Եվրոպացին վերցրեց իր երկփողանի հրացանը:

Սողալով առաջացան, ապա արագ նստելով ուղտերի վրա սուրացին առաջ: Եվրոպացին Կոմս Վոն Տիսչենդորֆն էր, Լեյպցիկից:

Սինայի թերակղզու վտանգավոր անապատներում նա արկածախնդրություննե՞ր էր փնտրում:

Ո՛չ, նա իր մտքում մի նպատակ ուներ՝ հասնել Սինա լեռան վանքը: Ճամփորդելով քարավանով, նա գալիս էր Եգիպտոսից որովհետև լսել էր, որ այդ վանքում են գտնվում Աստվածաշնչի հին ձեռագիր բնագրեր:

Անշուշտ Հին Կտակարանի բնագիր տեսքը դարեր առաջ հաստատված էր ինչպես նաև Նոր Կտակարանի հարյուրավոր հին ձեռագրեր արդեն գտնվել էին, որոնցից ոմանք պատկանում էին Քրիստոսից հետո չորրորդ դարին: Տիսչենդորֆ այդ բոլորը ուսումնասիրել էր, սակայն նա փնտրում էր մի ավելի հին օրինակ, որը ավելի մոտիկ լիներ առաքյալների կողմից գրված բնագրերին: Նա ուզում էր իսկապես ստուգել փոքր նշանակություն ունեցող մի քանի բառեր, որոնց համար ուզում էր վստահ լինել: Եվ նա, մինչև դրանք չգտներ չեր բավարարվում:

Վերջապես նա հասավ վանքին: Մի վերելակով բարձրացվում է մինչև մուտքը, որը դիտմամբ բարձր է կառուցված անցանկանալի հյուրերից խուսափելու համար: Նրան թույլատրում են լինել վանականների հետ և ազատորեն կատարել իր պրպտումները ընդարձակ գրադարանում:

Շաբաթներով կատարած որոնումները ոչ մի հետաքրքրող արդյունք չեն տալիս: Ապարդյո՞ւն էր արդյոք այս երկար ճանապարհորդությունը: Վերջապես, տունդարձից քիչ ժամանակ առաջ, մի թղթի թափթփուկների զամբյուղում, նա գտնում է մի քանի մագաղաթներ, որոնք ծածկված էին այնպիսի գեղեցիկ, նրբագեղ և ճշգրիտ գրություններով, որ նա նման բան չեր տեսել: Այս օրինակը այնքան հին էր, որ այն պետք է գրված լիներ առաքյալների օրերից անմիջապես հետո, այն կարող է արտագրված լիներ Աստվածաշունչը գրողների բնագրերից:

Ավելի ուշ այցելության ժամանակ, 1859-ին, համբերատար ու ջանասեր որոնումներով նրան հաջողվում է մի թագնված խցում գտնել այդ տեքստի (կամ կոտեքս) մնացած մասը՝ բաղկացած 346 էջից, որոնցից ամեն մեկը հարստություն արժեր:

Նոր Կտակարանի ճիշտ թարգմանությունը ապահովված էր:

Տիսչենտորֆ կարող էր ամեն ինչ իր հետ վերցնել և նրա կյանքի ամենանշանակալից աշխատանքը եղավ այն, որ նա այդ բոլորը տպագրել տվեց, որպիսզի ամեն մեկին հնարավորություն տրվի այն կարդալու և ուսումնասիրելու: Այս ձեռագիրը կոչվեց «Կոդեքս Սինայտիկուս», որովհետև այն գտնվեց Սինայում: Այն մինչև հիմա պահվում և ցուցադրվում է Լոնդոնի Բրիտանական թանգարանում:

Աստվածաշնչի թարգմանությունը դժվարին խնդիր է: Նոր Կտակարանի Եբրայերենը և Հունարենը ունեն միայն գլխագիր տառեր, որոնք հաջորդաբար իրար կողք են գրվում առանց որևե կետադրական նշանի:

Սա դժվարացնում է որոշելու նոր նախադասության սկիզբը: Դեռ ավելին, Եբրայերեն լեզուն չունի ձայնավոր տառեր այլ ունի միայն բաղաձայներ: Ձայնավորները դու ինքդ պետք է տեղադրես: Հետևաբար մենք պետք է շատ երախտապարտ լինենք այն գիտնականներին, որոնք փնտրում էին հին ձեռագրերը և գտնելուց հետո՝ այն թարգմանում:

Հատկապես, մեծ բարեկարգիչ Մարտին Լութերը խոշոր աշխատանք կատարեց Աստվածաշնչի թարգմանության գործում: Այդ ժամանակից, շատ ջանասեր գիտնականներ Աստվածաշնչի թարգմանության աշխատանքներ կատարեցին, որպեսզի մենք ստանանք Աստվածաշնչի ճիշտ տարբերակը:

Քամրանի Քարայրները

1947 թվականին մի պատանի Արաբ հովիվ, մեռյալ ծովի մոտ կորցրեց իր ճանապարհը: Քամրանի ավերակների մոտի լերկ ժայռերի մեջ, ինչ որ տեղ մի անցք հայտնաբերեց, այնուհետև սողալով մտավ ներս: Սա, երևում է դեռ չհայտնաբերված մի քարայրի մուտքն էր: Ապա նա այնտեղ տեսավ մի քանի կավե սափորներ, որոնց մեջ կային կաշվե գալարներ:

Ավելի ուշ պարզվեց, որ այս թանկագին գալարները պատերազմի ժամանակ ոչնչացումից պաշտպանելու համար դարեր առաջ պահվել էին այս քարայրում: Հովիվ տղան դրանցից մեկը իր հետ վերցրեց և ապշել էր, որ հնագետները շատ են հետաքրքրված այս ձեռագրերով: Սկսվեց այս գալարների մեծ որոնումները գիտնականների և ագահ մարդկանց կողմից: Հաջորդ տարիներին, վերոհիշյալի նման մի քանի գրադարաններ հայտնաբերվեցին: Գալարների արժեքը միլիոնների հասավ: Մեռյալ ծովի ցնցիչ հայտնաբերությունները ոտքի հանեցին ամբողջ աշխարհի գիտնականներին: Տեքստերի վերծանումը տակավին մինչև հիմա շարունակվում է:

Մեզ համար ամենակարևորը Եսայու գիրքը պարունակող գալարն է, որը պահվում է Երուսաղեմի համալսարանի գրադարանում:

Գեյգերի հաշվիչի միջոցով (ժամանակակից միջուկային ֆիզիկայի մի գործիք) որոշվեց, որ Քամրանում գտնված Եսայու գրքի գալարը գրված է Քրիստոսի երկրի վրա ծնունդից 70 տարի առաջ:

Բոլոր գիտնականների այն կարծիքը թէ Աստվածաշունչը սխալներով լի է, մեկ անգամ ևս ապացուցվեց, որ սխալ է: Նրանք կարծում էին, որ այս հին գալարները պիտի ցույց տային, որ Եսայու գիրքը անարժանահավատ է: Բայց ի՞նչ ցույց տվեցին ուշադիր քննությունները:

Աստվածաշնչի ամեն մի ընթերցող ուրախ է լսելու, որ այս հին փաստաթղթերը մի նոր ապացույց են Սուրբ Գրությունների գրական ճշտության և հավաստիության:

Աստծո Խոսքը ժայռի նման է: Այն անշարժ է:

«Երկինք ու երկիր պիտի անցնեն, բայց Իմ խոսքերը երբեք պիտի չանցնեն:» (Մատթ. 24գ. 35խ.)

Աստվածաշնչի քննադատությունը

Գուցե այս բոլորից հետո դու տակավին կասես. «Լավ, սակ&#